Rekenkamer verbaasd: van vier adviezen over toegankelijkheid blijft er één overeind

Een te smalle stoep, een drempel bij de ingang, een brief die je niet snapt. Voor wie slecht ter been is of slecht ziet, bepaalt zoiets of je die dag de deur uit kunt. De rekenkamer van Lansingerland onderzocht hoe de gemeente dat regelt en kwam met vier adviezen. Eén daarvan neemt het college over. En dat liet de rekenkamer niet zo.

Achterin haar eigen rapport, in het nawoord op pagina 21, noemt de rekenkamer het verbazingwekkend dat het college een van haar conclusies niet onderschrijft. Bij het volgende punt schrijft ze dat het haar bevreemdt, en bij het laatste dat onduidelijk blijft wat het college nu eigenlijk gaat doen. Drie keer een ander woord voor hetzelfde ongemak. Daar staat ook een verzoek aan de gemeenteraad: spoor het college aan om alsnog stappen te zetten. Een rekenkamer levert normaal haar bevindingen en laat het politieke oordeel aan de raad. De raad expliciet vragen om het college achter de oren te zitten, is een toon scherper dan gebruikelijk.

Waar het college niet aan wil

Twee adviezen wijst het college af, en dat zijn net de saaie, structurele: werk de quickscan uit 2023 uit tot een Lokale Inclusie Agenda, en maak één overzicht van al het beleid rond toegankelijkheid. Nu ligt dat verspreid over losse stukken.

Het college vindt dat niet nodig. De quickscan geeft genoeg inzicht, zegt het, en toegankelijkheid zit al in de samenlevingsvisie en in bestaand beleid. Een apart plan zou daar weinig aan toevoegen.

Van de twee overige adviezen neemt het college er één echt over: een onderzoek naar hoe mensen de gemeentelijke website in de praktijk ervaren. Het laatste advies gaat over toegankelijkheidsschouwen, rondes waarin iemand ter plekke kijkt of een gebouw of straat werkt voor wie een rolstoel of stok gebruikt. Daar staat het college “positief tegenover”. Dat is geen toezegging, en zo wordt het in het raadsvoorstel ook niet geteld. Daar staat dat het college één advies overneemt en drie niet.

De raad koos donderdag een andere kant

In de commissie bleek dat een groot deel van de fracties dichter bij de rekenkamer zit dan bij het college. Meerdere keren viel dezelfde wens: laat mensen die de drempels dagelijks tegenkomen meekijken, in plaats van over ze te praten.

Het voorstel gaat daarom niet als hamerstuk naar de raad, maar als bespreekpunt. Er is een plan van aanpak toegezegd, binnen ongeveer twee maanden, met een voorstel voor geld erbij. Dat laatste is geen detail: een schouw zonder budget om de gevonden knelpunten op te lossen levert vooral een lijst op.

Ook deze week besproken

Bij de commissie Ruimte lag een plan voor acht woningen op een oude kwekerij aan de Noordeindseweg in Berkel en Rodenrijs. De kassen staan er nog; ze worden nu als caravanstalling gebruikt. Het opvallende zit in het tweede beslispunt: de raad wordt gevraagd af te wijken van zijn eigen afspraak over het bindend adviesrecht, zodat hij over de volgende bouwfase niet opnieuw hoeft mee te kijken. De commissie ging akkoord, maar vroeg door over de uitrit, de bouwhoogte en een mogelijke spuitzone.

Bij Algemeen Bestuur ging het over het opruimen van het raadsinformatiesysteem na het datalek van afgelopen zomer. Het projectplan trekt een grens: documenten vanaf 1 januari 2022 worden nagelopen, waar nodig geanonimiseerd en opnieuw gepubliceerd. Al geldt die grens niet overal. Brieven van derden gaan pas vanaf 2025 mee. Over wat er met oudere stukken gebeurt zegt het plan niets concreets; daarvoor staat alleen een “doorkijk voor de lange termijn” met een apart vervolgadvies. Voorlopig blijven die dus buiten beeld, en daar ging in de commissie het gesprek dan ook over.

De eerstvolgende toetssteen is dat toegezegde plan van aanpak. Daarin wordt zichtbaar of het college de raad tegemoetkomt.